Στόχος του βιβλίου αυτού είναι η μελέτη, μέσα από τα λογοτεχνικά κείμενα, του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού κατά την πορεία του από τη μυθική σύλληψη του κόσμου στη λογική ερμηνεία του, και παράλληλα η επισήμανση των σπουδαιότερων συμβολών του πολιτισμού αυτού στη συγκρότηση της ευρωπαϊκής σκέψης. Κατά τον συγγραφέα, τα λογοτεχνικά είδη στην αρχαία Ελλάδα δεν αποτελούν αυτονόητη έκφραση ενός υψηλού πολιτισμού, αλλά εύγλωττο δείκτη της συνείδησης ενός λαού και της πορείας του από τη θεϊκή εξάρτηση (έπος) διαμέσου της αφύπνισης της προσωπικότητας (λυρική ποίηση) στην πνευματική αυτονόμηση του ανθρώπου (τραγωδία). Η συμβολή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού δεν εξαντλείται όμως με την κατάκτηση ενός προτύπου ανθρώπινης συμπεριφοράς που σ' εμάς φαίνεται αυτονόητο· η αρχαία Ελλάδα είναι η χώρα όπου δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την ανάπτυξη των επιστημών, χάρη στο σχηματισμό των απαραίτητων γλωσσικών κατηγοριών και του αναγκαίου εννοιολογικού οπλισμού. Οι σημαντικές αυτές απόψεις αναπτύσσονται σε δεκαεπτά ευσύνοπτα δοκίμια, που συνοδεύονται από τη  σχετική φιλολογική τεκμηρίωση και από μετάφραση των αρχαίων ελληνικών χωρίων.