Μελετώντας το έργο «Εκκλησιαστικά μνημεία της Νέας Πάφου» των κ.κ. Ανδρέα Φούλια και Χριστόδουλου Χατζηχριστοδούλου, αντελήφθηκα πλήρως το μέγεθος του μόχθου που κατέβαλαν, την πληρότητα της βιβλιογραφίας, που χρησιμοποίησαν, τη μεθοδική έκθεση του υλικού και την εξαντλητική χρήση των πηγών εκ μέρους τους, τη σαφήνεια και την ευκρίνεια των επιχειρούμενων προσεγγίσεων. Τους ευχαριστώ θερμά για την όλη προσπάθειά τους. Το έργο τους αναπληρώνει ένα μεγάλο κενό.
Κάθε Έλληνας Κύπριος, που μελετά το παρόν σύγγραμμα, νιώθει περήφανος για την καταγωγή του. Καταλαβαίνει πως πίσω του βρίσκονται αιώνες πολλοί και γενεές αναρίθμητες. Από την εποχή του Τρωικού πολέμου και τον Αγαπήνορα μέχρι τους Πτολεμαίους, από τον Άγιο Ιλαρίωνα και την Αγία Κωνσταντία μέχρι τον Άγιο Νεόφυτο τον Έγκλειστο, από τον Άγιο Πανάρετο μέχρι τις μέρες μας. Αισθάνεται ότι είναι ηλικίας πέραν των τριών χιλιάδων ετών. Το γεγονός της γέννησής του συμπίπτει με το λυκαυγές του ελληνισμού στον τόπο μας που έσμιξε πριν δύο χιλιάδες χρόνια και με την χριστιανική πίστη μας. Πάνω από το βιολογικό φαινόμενο της ζωής του, κάθε Έλληνας Ορθόδοξος της Κύπρου αισθάνεται να στέκει η ψυχική και πνευματική του πείρα.
Αβίαστα μέσα από τη μελέτη του ανά χείρας έργου προκύπτει η διαχρονική προτροπή: Το κλέος των προγόνων να δρα ως χρέος των απογόνων. Οφείλουμε να μετουσιώνουμε τα ιστορικά γεγονότα σε ήθος Ορθοδοξίας και Ελληνικότητας.