"Τα σωζόμενα δημοτικά τραγούδια των αρχαίων (των "αδόντων", ήτοι τραγουδιστών) διακρίνονται, όπως τα νεότερα, ως προς το θέμα σε ορισμένες βασικές κατηγορίες. Σε μια πρώτη καταλέγονται εκείνα που τα συνοδεύει και τα συγκρατεί στη μνήμη ο ρυθμός της κίνησης: τέτοια είναι τα τραγούδια των παιδιών (στα πιο πολλά παιχνίδια τους), των μεγάλων (στις δουλειές ή στις ασκήσεις τους) και ακόμη των ομάδων (στις συντεταγμένες εκδηλώσεις τους, όπως λ.χ. είναι τα εμβατήρια νέων κατά την εκγύμναση και πριν από τη σύγκρουση της μάχης).
Τα εργατικά, τραγούδια της δουλειάς (και των ασχολιών του ελεύθερου χρόνου), είναι η βάση και των άλλων. Ο ρυθμός του τραγουδιού σε αυτά -με τα συνθηματικά προτρεπτικά τους για την κίνηση, ή με τα επαναληπτικά "γυρίσματά" τους (τα λεγόμενα "τσακίσματα")- διευκόλυνε και την εκτέλεση του έργου λ.χ. τη σπορά των γεωργών, την κωπηλασία των ναυτών και, κατά προέκταση, αντιστοίχως τους βηματισμούς και τους σχηματισμούς των στρατιωτικών τμημάτων στα πολεμικά τραγούδια, κατά την πορεία των πιστών στους χώρους της λατρείας και τις τελετουργικές πομπές τους στα θρησκευτικά τραγούδια".
Μια δεύτερη κατηγορία, δευτερογενής αλλά πολύ ευρύτερη της πρώτης, είναι τα εθιμικά τραγούδια. Και αναλυτικότερα, αυτά που αναφέρονται στις τελεστικές συνήθειες του βίου, από τη γέννηση ως την ώρα του θανάτου (λ.χ. από τα νανουρίσματα ως τα μοιρολόγια) και ενδιάμεσα αυτά που αναφέρονται στις χαρμόσυνες συνθήκες (όπως είναι τα τραγούδια της αγάπης και του γάμου). [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)
ΤΑ ΑΤΤΙΚΑ ΣΥΜΠΟΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑ τραγούδια που τα τραγουδούσε στα ιδιωτικά ή τα κοινά -τα παραταξιακά- συμπόσια αρχικά η δημοκρατική αριστοκρατία της Αθήνας: δηλαδή οι Αλκμεωνίδες, πρωτοστάτες στην κατάλυση της τυραννίδας (του Πεισίστρατου και των παιδιών του) και μετά στους νικηφόρους Περσικούς πολέμους. Είναι η νέα τάξη που επικράτησε και έδωσε δημόσιους καρπούς λαμπρής πολιτικής, πνευματικής και καλλιτεχνικής ακμής στα χρόνια της δημοκρατίας. Δείγμα του ανθηρού επίσης ιδιωτικού της βίου, από τα τέλη του 6ου αιώνα (με τη μέθεξη στα γεγονότα) και περίπου σε όλη τη διάρκεια του 5ου αιώνα (με τη φθίνουσα ανάμνησή τους), ήσαν τα συμπόσια αυτά, διανθισμένα έτσι πολιτιστικά με στίχους και με μελωδία, με άλλα λόγια με τα αττικά συμποτικά τραγούδια που αποκαλούνταν "σκόλια". [...]
Αλλά ποια είναι η σημασία και η εφαρμογή στην πράξη αυτού του όρου; "Σκόλια" σημαίνει, γλωσσικά και ετυμολογικά, λοξά, στραβά, ή αποκλίνοντα (τραγούδια). [...]
Αυτή η συνέχιση των τραγουδιών λοιπόν δεν ήταν ομαλή, αλλά άτακτη. Και ακριβώς στην αταξία, δηλαδή στη "σκολιά" ακολουθία των τραγουδιστών των τραγουδιών οφειλόταν και η ονομασία τους.