Η εναργής και συστηματική μελέτη του Ιωάννη Ανδρέα Βλάχου με την ομηρική Οδύσσεια ήταν φυσικό να προκαλέσει μια σειρά από ερωτήματα-προκλήσεις στον ερευνητή που καλείται να τα προσεγγίσει ή –γιατί όχι– και να τα εξηγήσει, με αφετηρία τις πληροφορίες που δίνει το ίδιο το κείμενο, οι ιστορικές πηγές αλλά και η δημιουργική του φαντασία. Το ερώτημα που θέτει ο συγγραφέας στο παρόν βιβλίο είναι: Γιατί ο Οδυσσέας έμεινε τα επτά, από τα δέκα χρόνια της περιπλάνησής του, κοντά στην νύμφη Καλυψώ; Το μυστήριο της παραμονής του Οδυσσέα στο νησί της ενισχύεται από το γεγονός ότι σε κανένα από τα αρχαία αγγεία δεν απεικονίζεται ο Οδυσσέας με την Καλυψώ. Ποια ήταν τελικά η Καλυψώ; Ήταν κόρη του Ωκεανού, όπως αναφέρει ο Ησίοδος, ή ήταν κόρη του Άτλαντα σύμφωνα με τον Όμηρο; Γιατί τελικά η Καλυψώ θα υποδείξει η ίδια στον Οδυσσέα να κατασκευάσει μια σχεδία για να αποχωρήσει από το «πολύδενδρο νησί της», επειδή εκεί «φυτρώνουν δέντρα ολόξηρα, πεθαμένα από χρόνια»; Βήμα-βήμα ο συγγραφέας θα οδηγηθεί στην αποκάλυψη της ταυτότητας του πραγματικού νησιού του Αιγαίου, από τις φυσικές ιδιαιτερότητες του οποίου είχε εμπνευστεί ο Όμηρος για να συνθέσει το επεισόδιο αυτό της Οδύσσειας. Μέσα από την αναζήτησή του αυτή ο συγγραφέας θα εξιχνιάσει μια σειρά από άλλα πιο ουσιαστικά ζητήματα σχετικά με το πρόσωπο της ομηρικής ηρωίδας, ανατρέποντας σε κάποιες περιπτώσεις τις καθιερωμένες απόψεις των σύγχρονων ομηριστών, καθώς μας ξεναγεί με ευχέρεια στον πραγματικό λατρευτικό αλλά και κοινωνικοπολιτικό χώρο των χρόνων του Ομήρου