Γιατί καταπιάστηκα με τη μετάφραση της Οδύσσειας;
Για την ομηρική Οδύσσεια διάβασα για πρώτη φορά στο προπολεμικό αναγνωστικό του δημοτικού σχολείου κι ο δάσκαλος Δήμος μας διηγούνταν τις περιπέτειες του Δυσσέα με πολύ φανταχτερά χρώματα.
Από τότε ο ήρωας Οδυσσέας πάντα γυρόφερνε μες το νου μου, δεν μ' άφηνε σε ησυχία!
Αργότερα, διάβασα διάφορες μεταφράσεις (Εφταλιώτη, Σιδέρη, Καζαντζάκη-Κακριδή, Δούκα, Μαρωνίτη, ακόμα και την αιγαιοπελαγίτικη διάλεκτο του Πουλιανού).
Επίσης, όταν μπόρεσα να διαβάζω σε ξένες γλώσσες, τη διάβασα στα γαλλικά, γερμανικά, σε ελβετική διάλεκτο, και αγγλικά.
Σε όλες αυτές τις μεταγλωττίσεις βρίσκουμε πάντα κάτι το ξεχωριστό, το ενδιαφέρον, που έχει σχέση με την προσωπική εμπειρία, τη σχέση με τον αρχαιοελληνικό χώρο, αλλά περισσότερο απ' όλα, σημασία έχει ο χρόνος/εποχή του πονήματος, καθότι η νεοελληνική γλώσσα άλλαξε πολύ τους τελευταίους αιώνες και μετά (ας μην ξεχνάμε και ποια διάλεκτος κυριαρχεί λόγω καταγωγής του μεταφραστή). [...]