Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής της στη θέση της αρχαίας πόλης του Βυζαντίου, η Νέα Ρώμη μοιάζει να τα έχει όλα: τείχη πολύ μεγάλα για τα λιγοστά της σπίτια, μια σύγκλητο από την οποία θα προέλθει πρωθύστερα η συγκλητική τάξη, μια δημοτική αρχή που προϋπάρχει και προετοιμάζει την αστική ανάπτυξη, έναν ιππόδρομο που μεταμορφώνει τον πληθυσμό μιας πόλης της Ανατολής σε populus romanus. Μελετώντας τους θεσμούς της Βασιλεύουσας, βλέπει κανείς πόσο δύσκολα μεταφυτεύτηκε το ρωμαϊκό πρότυπο, πόσες φορές κινδύνευσε να απορριφθεί προτού ευδοκιμήσει, πόσες φάσεις πέρασε επί ενάμιση αιώνα ωσότου διαμορφωθεί μια νέα κοινωνία σ' αυτή την πρώτη μεγαλόπολη του Μεσαίωνα. Η κοινωνία αυτή είναι χριστιανική, όπως και η πόλη, και αυτό το στοιχείο τις κάνει να ξεχωρίζουν, κατά τη νοοτροπία όπως και κατά την τοπογραφία, μέσα σε μια επικράτεια που δεν είναι πλέον η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, χωρίς να είναι ακόμα η Βυζαντινή. Ο ΖΙΛΜΠΕΡ ΝΤΑΓΚΡΟΝ (1932-2015) γεννήθηκε και πέθανε στο Παρίσι. Για την τεράστια συμβολή του στη μελέτη της ιστορίας και του πολιτισμού του Βυζαντίου έχει τιμηθεί με διακρίσεις τόσο στη χώρα του όσο και στο εξωτερικό. Από το 1975 ήταν καθηγητής και από το 1997 διευθυντής του Κολεγίου της Γαλλίας και από το 1996 πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών. Το 1991 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1992 αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ήταν πολυγραφότατος. Η Γέννηση μιας πρωτεύουσας είναι το πρώτο έργο του που μεταφράζεται στα ελληνικά.