Η παρούσα μελέτη αποτελεί ένα ερμηνευτικό ταξίδι μέσα από συνολικά 19 "κειμενικά λιμάνια", στα οποία αρθρώνεται με ευφράδεια η αντίληψη των αρχαίων Αιγυπτίων για την σιωπή. Αυτά χρονολογούνται στο Μέσο (Δυναστείες 11-13, περ. 2055-1700 π.Χ.) και στο Νέο Βασίλειο (Δυναστείες 18-20, περ. 1550-1100 π.Χ.) της αρχαίας Αιγύπτου και ανήκουν σε ποικίλα λογοτεχνικά είδη. Διά της συστηματικής έρευνας και μελέτης όλων αυτών των πηγών θα χαρτογραφηθεί το πολυσχιδές των νοηματικών όψεων και των πτυχών που λαμβάνει η σιωπή ως ρυθμιστής των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων και, επομένως, θα δειχθεί ότι αποτελεί ύψιστη αρετή η οποία εγγυάται την επικράτηση της Μάατ στον Κόσμο. Παράλληλα, όμως, θα αναφανεί ότι η σιωπή αποτελεί και ποιότητα των θεών, αλλά και μέσο αναφοράς, επικοινωνίας και συσχέτισης της ανθρώπινης προς την θεϊκή σφαίρα.