Κατά τους βυζαντινούς χρόνους εντοπίζονται πολλά παραδείγματα συνωμοσιών μέσω των οποίων αξιωματούχοι, αυτοκράτορες και αυτοκράτειρες θέλησαν να σκοτώσουν ή να απομακρύνουν από την πολιτική ζωή τους αντιπάλους τους. Παρότι τον έβδομο αιώνα η αυτοκρατορική διαδοχή έλαβε δυναστικό χαρακτήρα, δεν επικράτησε ηρεμία στο εσωτερικό του κράτους, καθώς εκδηλώθηκαν πολυάριθμα κινήματα. Με βάση τη νομοθεσία και την κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία ο αυτοκράτορας είχε το δικαίωμα να τιμωρήσει όσους απειλούσαν την εξουσία του, ενώ αν κυβερνούσε ως τύραννος μπορούσε να ανατραπεί. Ουσιαστικά, η τελευταία αντίληψη νομιμοποιούσε όχι μόνο το δικαίωμα των πολιτών να αντιδρούν απέναντι στην ασύνετη διοίκηση, αλλά και στις σφετεριστικές δραστηριότητες.
Ανάμεσα στα ανατρεπτικά κινήματα που πραγματοποιήθηκαν στη βυζαντινή αυτοκρατορία, κυρίαρχη θέση είχαν οι στάσεις/εξεγέρσεις. Επίσης, οι σφετεριστές συχνά επέλεγαν τις συνωμοσίες για να υλοποιήσουν τα ανατρεπτικά σχέδιά τους. Οι συνωμότες ήταν συνήθως μια ομάδα ανώτερων αξιωματούχων, οι οποίοι οργανώνονταν και δρούσαν κάτω από απόλυτη μυστικότητα προκειμένου να επιτύχουν τον σκοπό τους. Είναι προφανές ότι η συνωμοσία γινόταν γνωστή στους κατοίκους της αυτοκρατορίας είτε μετά την καταστολή της είτε μετά τη θετική έκβασή της. Οι αλλαγές στην πολιτική ζωή, ύστερα από την εκδήλωση ή την εξουδετέρωση συνωμοσίας υπήρξαν σημαντικές. Τα μέλη της συνωμοσίας, όταν κατόρθωναν να απομακρύνουν τον ηγεμόνα από την εξουσία, φρόντιζαν να ανεβάσουν στον θρόνο εκείνον που ίδιοι είχαν επιλέξει. Οι αυτοκράτορες, μόλις ανακάλυπταν την ύπαρξη συνωμοσίας, επιχειρούσαν να εξουδετερώσουν τους αντιπάλους τους, τιμωρώντας τους δημόσια.
Τα στοιχεία που υπάρχουν στις πηγές δείχνουν ότι οι συνωμοσίες κατείχαν ξεχωριστή θέση στην πολιτική ζωή του Βυζαντίου. Αυτή η άποψη επιβεβαιώνεται κυρίως από το γεγονός ότι δεν εξυπηρετούσαν μόνο τις βλέψεις των εκάστοτε σφετεριστών, αλλά και τα σχέδια των αυτοκρατόρων. Εξίσου σημαντικό ήταν ότι οι συνωμοσίες οργανώνονταν ευκολότερα και δεν δίχαζαν τον λαό. Οι παραπάνω λόγοι, αναμφίβολα, παρακίνησαν σε κάθε εποχή τους Βυζαντινούς να επιλέξουν τη συγκεκριμένη πολιτική τακτική για να αντιδράσουν, να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους και να υλοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους.