(. . .) Αυτή την Αθήνα - την Αθήνα που έζησα παιδί - θέλησα να γνωρίσω στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου, γιατί λυπόμουν που μεγάλωναν μες την απρόσωπη, απάνθρωπη και θλιβερή μας πρωτεύουσα, με το τόσο λαμπερό παρελθόν. Οι εικόνες και οι χαρακτήρες που περιγράφω, είναι αληθινές και τις περισσότερες φορές, έχω διατηρήσει και τα ονόματα, γιατί οι πρόγονοι αυτών των συμπολιτών, ζουν στη συνοικία της Αθήνας που μεγάλωσα και που χάθηκε για πάντα. Το χτες πέρασε, αλλά δεν ξέρω αν στέριωσε το σήμερα. Οι Αθηναίοι, έμειναν μια μικρή μειονότητα μέσα στην ίδια τους την πόλη - όσοι εννοείται, δεν έφυγαν απογοητευμένοι, για επαρχιακές πόλεις που δεν έχασαν ακόμα το μέτρο του Ανθρώπου.