Όποτε αναπολώ κάποιο ελληνικό νησί, στο νου μου έρχεται απρόσκλητα ο Οδυσσέας Ελύτης, μαζί όμως με άλλα ερεθίσματα από τις υμνητικές εξάρσεις ενός μικρόκοσμου ανεξερεύνητου, ανεξάντλητου, παρθένου. Δεν αναφέρομαι βεβαίως μόνο στην ανυπέρβλητη ομορφιά του φυσικού περιβάλλοντος, ή σε ό,τι εκπλήσσει τον επισκέπτη, τον προσκυνητή, αλλά και κάθε τυχαίο ιχνηλάτη. Ούτε μόνο στη γοητεία του συναρπαστικού ιστορικού περίγυρου, που μαγνητίζει και θαμπώνει την όραση ακαριαία, κινητοποιώντας τις αδρανείς νοητικές λειτουργίες και ανυψώνοντας τις ανυποψίαστες συνειδήσεις σε πρωτόγνωρα πεδία πνευματικής ευφορίας. Αναφέρομαι κυρίως στον ιδιαίτερο ψυχισμό που κινητοποιεί γενικότερα το ανθρώπινο δυναμικό του τόπου μας, και ερμηνεύει την ερωτική, θα έλεγα, σχέση των ελληνικών νησιών με τη θάλασσα.
Τα βασικά αυτά συστατικά, καθώς και όσα μου έχουν διαφύγει, μας τα προσφέρει γενναιόδωρα η ιδιοτυπία της Σαντορίνης. Εκεί συνυφαίνεται αρμονικά η μαγεία ενός ευλογημένου χώρου με τη συμφωνική συνοδεία του απέραντου χρόνου και τη συγκλονιστική εμπειρία της ανθρώπινης παρέμβασης στο πρωτεϊκό γίγνεσθαι μιας υπόστασης μυθικής. Μιας οντότητας που αναδύεται από τα βάθη του Αρχιπελάγους, προβάλλοντας περήφανα και δοξαστικά τη φυσική, τη δομημένη και την ιστορική διάσταση του παράδοξου αναζωογονητικού μυστηρίου της. Κάπως έτσι πιστεύω πως ανακυκλώνονται εκεί οι φορτισμοί από τις μνήμες του παρελθόντος και τα σημερινά βιώματα, απογειώνοντας την ευαισθησία της φαντασίας για τις διαδρομές του μέλλοντος μιας πολιτείας χαμένης.
Αυτής της πολιτείας τη βιογραφία μας αφηγείται η Ναννώ Μαρινάτου, συνεχίζοντας να εξιστορεί, να αποκρυπτογραφεί μάλλον, το χρονικό του παραμυθένιου κόσμου που είχε ανακαλύψει ο πατέρας της πετρωμένο, καλά προφυλαγμένο όμως από τις τέφρες του ηφαιστείου. Μία αφήγηση, ωστόσο, η οποία κερδίζει σε ενδιαφέρον χάρη στην εισαγωγική και την επιλογική της συμπλήρωση, με την εξαιρετικά επιμελημένη ανάδειξη του περιεχομένου της από την Κλέα Σουγιουλτζόγλου.