Στο παρόν έργο, η κατοπτική διερεύνηση και αποτύπωση του βίου και της πολυεδρικής και πολυδιάστατης προσωπικότητας του Δημήτριου Κυδώνη, καταδεικνύει με σαφήνεια ότι ο δημόσιος αυτός άνδρας υπήρξε μια από τις πλέον ισχυρές και επιφανείς πολιτικές και θεολογικές/πνευματικές, αλλά και συνάμα αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της βυζαντινής ιστορίας του 14ου αιώνα, εφόσον κατόρθωσε για μισό αιώνα περίπου να συνδυάσει ταυτόχρονα, και μάλιστα κατά τρόπο επιτυχή στην πλέον δύσκολη εποχή για την αποδυναμωμένη και φθίνουσα σταδιακά Αυτοκρατορία, τις ιδιότητες του ικανού πολιτικού και του ανώτατου αυτοκρατορικού αξιωματούχου, του λόγιου διανοούμενου, αλλά και του αντιπαλαμίτη θωμιστή θεολόγου, υπηρετώντας με αταλάντευτη αφοσίωση την αυτοκρατορική οικογένεια των Παλαιολόγων. Η σταθερή του προσήλωση στην προγονική του παράδοση τον ώθησε να θέσει ως κύρια αποστολή της πολιτικής του σταδιοδρομίας την συνδρομή στην υλοποίηση του οράματος, ήδη από την εποχή που ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος επανίδρυσε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία στην φυσική της έδρα (1261), για την διάσωση και επιβίωση της τελευταίας μέσω της εκκλησιαστικής ένωσης και της πολιτικής συμμαχίας με την Δύση, προκειμένου να διασφαλιστεί και στην εποχή του η διατήρηση της αυτοκρατορικής οικογένειας στην εξουσία, αλλά επίσης και για να εξασφαλιστεί η πολιτική επιβίωση του ίδιου και της οικογένειάς του ως μελών της τάξης των ευγενών και πιστών συνεργατών της. Η προσπάθειά του όμως αυτή, εκτός του ότι απέτυχε πλήρως και αποδείχτηκε τελικά ουτοπική (λόγω της επαμφοτερίζουσας στάσης και των πολλών εσωτερικών προβλημάτων της χριστιανικής Δύσης), τον οδήγησε επιπλέον σε σφοδρότατη αντιπαράθεση με την πλειοψηφία των ομοεθνών του σε θρησκευτικό και πολιτικό επίπεδο, με συνέπεια να θεωρηθεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1360 ως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα από το σύνολο σχεδόν του κοινωνικού του περιβάλλοντος. Τέλος, η παρουσία του, λόγω του σφοδρού του αντιπαλαμισμού και κυρίως εξαιτίας της αλλαγής του ομολογιακού και θεολογικού του προσανατολισμού, έμελλε να καταστεί ανεπιθύμητη μέχρι το τέλος της ζωής του.
Με το ανά χείρας έργο ο Δημήτριος Κυδώνης αποκτά πλέον την ολοκληρωμένη μονογραφία του, που πιστεύω πως θα καθιερωθεί στην βιβλιογραφία και θα χρησιμεύσει σε πολλούς μελετητές. Ο συγγραφέας του, πέραν της εμβριθούς επιστημονικής υποδομής, έχει και το χάρισμα του γραπτού λόγου - κάτι όχι τόσο ευνόητο ή συχνά απαντώμενο, ιδιαίτερα στην εποχή μας που η ελληνική γλώσσα έχει υποστεί πολλαπλές απώλειες και επιπεδοποιήσεις. Με ιδιαίτερη ευχαρίστηση και τιμή προλογίζω ατο σημαντικό αυτό συνθετικό έργο του π. Ευάγγελου Πριγκιπάκη, τον οποίο εδώ και ήδη πολύν καιρό συγκαταλέγω στους στενότερους επιστημονικούς μου συνεργάτες. (Απόσπασμα από τον πρόλογο του καθηγητή Αλέξιου Γ.Κ. Σαββίδη)