Η παρούσα μονογραφία αναδεικνύει (υπό το πρίσμα των ψευδομεθόδειων «αποκαλυπτικών» προσδοκιών και εστιάζοντας στη βασιλεία του Αλε­ξίου Α΄ Κομνηνού), τόσο το διαχρονικό ρόλο των εσχατολογικών πεποιθήσεων στη διαμόρφωση του ελληνορθόδοξου πολιτισμού (μεσαιωνικού και σύγ­χρονου) όσο και την αλληλεπίδραση της ίδιας μεταφυσικής οπτικής με την εκάστοτε πολιτική πραγματικότητα. Στο βιβλίο αυτό, ξεδιπλώνεται η ιστορία της βυζαντινής πολιτικής εσχατολογίας, η οποία βασιζόταν στο σχήμα των τεσσάρων διαδοχικών παγκόσμιων βασιλειών του βιβλικού προφήτη Δανιήλ, και συζητείται η άρρηκτη σχέση μεταξύ Βυζαντίου και αναμενόμενης ολοκλήρωσης του ιστορικού γίγνεσθαι, όπως αυτή αναδύεται μέσα από τη μεσαιωνική γραμματεία-προφητική, αγιολογική, ιστοριογραφική, χρονογραφική- αλλά και από τον “ομιχλώδη” χώρο της μνημειακής ζωγραφικής. Η παρούσα μελέτη, εν τέλει, υποβάλλει στον αναγνώστη τη σκέψη ότι ενίοτε το παρελθόν «συνομιλεί» με το παρόν, εν προκειμένω διά της διαχρονικής ανάγκης του ανθρώπου για κατά το δυνατόν διαχείριση του μέλλοντος.