Είναι πράγματι τύχη αγαθή, όταν η αγάπη για ένα τόπο εκφράζεται όχι μονάχα από τους ντόπιους, αλλά και από ανθρώπους που γνώρισαν τον τόπο αυτό και τον αγάπησαν, θεωρώντας τον ως δεύτερη πατρίδα. Μια τέτοια περίπτωση ήταν και αυτή του Νίκου Ζαφειρόπουλου και της συζύγου του Φωτεινής. Από τον Φεβρουάριο του 1959 με έδρα τη Μύκονο, όπου τοποθετήθηκε ως Έφορος Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και Σάμου, και έως τον θάνατο του το 1996, το έργο του φανερώνει μια ουσιαστική αγάπη και φροντίδα για τον τόπο μας, τη Μύκονο και τη Δήλο, καθώς και για το Αιγαίο εν γένει.
Έμαθα για τον Νίκο Ζαφειρόπουλο από διηγήσεις των αρχαιολόγων της Εφορείας και από προσωπικές μου αναγνώσεις διαφόρων εκδόσεων. Το έργο του δεν ήταν μόνον η σπουδαία αναδιοργάνωση αρχαιολογικών μουσείων που έως τις μέρες του λειτουργούσαν σαν αποθήκες αρχαίων. Το όνειρο της ζωής του, σύμφωνα με δική του ομολογία, ήταν να ζήσει και να δουλέψει στις Κυκλάδες. Στόχος του, να καλλιεργήσει την τάση που ήθελε τον επισκέπτη στην Ελλάδα να ταξιδεύει περισσότερο με κίνητρο την ανθρωπιστική του παιδεία, παρά λόγω μιας τουριστικής βιομηχανίας που προσφέρει τις αρχαιότητες ως καταναλωτικό αγαθό. Η παρουσία του στον τόπο μας ήταν τύχη αγαθή.
Επιστήμονας με γνώσεις, ήθος, αισθητική, είχε όραμα που απευθυνόταν σε όλους τους ανθρώπους και κυρίως στους νησιώτες, καλλιεργώντας συστηματικά και ενισχύοντας την περηφάνια τους για την τοπική τους ταυτότητα μέσω της γνώσης του πολιτισμού τους. Χάρη στις δικές του ενέργειες περισώθηκε ο μοναδικός στο είδος του "Πίθος της Μυκόνου" με την ανάγλυφη αναπαράσταση του Δούρειου Ίππου, ενώ ανάμεσα στα άλλα ενήργησε ώστε τα εκθέματα της Ρήνειας να παρουσιαστούν σε νέα πτέρυγα στην επέκταση του Αρχαιολογικού Μουσείου Μυκόνου, επέκταση που ο ίδιος ενήργησε να δημιουργηθεί και επιμελήθηκε με απαράμιλλο ταλέντο και μουσειολογικές γνώσεις. [. . .] (Κουκάς Κωνσταντίνος, Δήμαρχος Μυκόνου)