Το θέμα του βιβλίου μπορεί και πρέπει να το δει κανείς από πολλές πλευρές. Από την καθαρά οικοδομική έως την κοινωνικοπολιτιστική. Το ζητούμενο εδώ ήταν η χρήση του χώρου στους ορόφους. Γρήγορα ανακάλυψα ότι η έρευνα με οδηγούσε σε διαφόρους τομείς: σε κάποιο στάδιο έπρεπε να καταλήξω για τις οικοδομικές φάσεις ενός συγκεκριμένου κτιρίου, σε κάποιο άλλο βρισκόμουν αντιμέτωπη με το γενικότερο θέμα του τρόπου καταστροφής του οικισμού. Έπρεπε να προχωρώ ταυτόχρονα σε βάθος και σε πλάτος, να οδηγούμαι σε ατελεύτητες λεπτομέρειες για τις συνθήκες ανεύρεσης ενός αντικειμένου σε ένα δωμάτιο ενός σπιτιού ή να κατευθύνομαι στην προσπάθεια δημιουργίας εποπτικής εικόνας για το σύνολο των προβλημάτων της μελέτης του οικισμού. Η πληθώρα του υλικού περιόριζε αυστηρά -τι ειρωνεία- τη δυνατότητα απόδοσης «ιερών» ή «επίσημων χώρων» στον όροφο, όπως έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε στην έως τώρα βιβλιογραφία. Η ανασκαφική εικόνα απαιτούσε την ερμηνεία της, πριν από κάθε απόπειρα κατανόησης της λειτουργίας του χώρου. Έτσι, το βιβλίο αυτό είναι κυρίως ένα μεθοδολογικό πείραμα για ένα θέμα που μέχρι σήμερα δεν είχε ερευνηθεί.