Ο μυκηναϊκός πολιτισμός και τα επιτεύγματά τον συνδέονται κατά κύριο λόγο με τις πεδινές και παράκτιες περιοχές. Το πλεόνασμα της παραγωγής και το εμπόριο οδήγησαν στη συγκρότηση ισχυρών κέντρων εξουσίας. Τί συμβαίνει όμως στην ορεινή, μεσόγεια χώρα της Πελοποννήσου; Σε όλα τα βασικά εγχειρίδια μυκηναϊκών σπουδών η Αρκαδία αντιμετωπίζεται ως μια αραιοκατοικημένη και σε μεγάλο βαθμό αποκομμένη περιοχή, στην οποία τα ρεύματα του μυκηναϊκού κόσμου φτάνουν με σχετική καθυστέρηση. Είναι πράγματι έτσι και σε ποιό βαθμό; Κρίνοντας από τη μεταγενέστερη ιστορία, η ίδια η θέση της Αρκαδίας, ανάμεσα στα ισχυρά πελοποννησιακά «κράτη», προκαθορίζει και τη μοίρα της. Στην υστεροελλαδική Αργολίδα, Μεσσηνία και Λακωνία άκμασαν ανακτορικά κέντρα. Οι έρευνες των τελευταίων δεκαετιών στη δυτική και βορειοδυτική Πελοπόννησο, αλλά και ευρύ¬τερα στη λεγόμενη «περιφέρεια» ανασκεύασαν την εικόνα και απέδειξαν την ύπαρξη εύρωστων εγκαταστάσεων και σημαντικών τοπικών κέντρων και στον εξωανακτορικό κόσμο. Ποιά είναι όμως η κατάσταση στην καρδιά της Πελοποννήσου; Η παρούσα μελέτη είναι μια απόπειρα για την ανασύνθεση της εικόνας της μυκηναϊκής Αρκαδίας με βάση τα αρχαιολογικά και τοπογραφικά δεδομένα, τέσσερις και πλέον δεκαετίες μετά τη συστηματική έρευνα τον R. Howell (BSA 1970) στον ίδιο χώρο.