Η μακρά και επίπονη αυτή επιστημονική μελέτη, στην οποία επιχειρήθηκε να γίνει συνδυασμός των γραπτών πηγών με τις υπάρχουσες αρχαιολογικές μαρτυρίες, επιβεβαίωσε τη διαχρονικότητα και την εκπληκτική ομοιομορφία των ελληνικών ταφικών εθίμων, αλλά και των αντίστοιχων λαϊκών περί θανάτου δοξασιών από τον Όμηρο μέχρι σήμερα. (. . .) Μελετώντας κανείς τις λαϊκές περί θανάτου δοξασίες και προλήψεις και τα ταφικά έθιμα των Νεοελλήνων και συγκρίνοντάς τα με τα αντίστοιχα αρχαιοελληνικά βεβαιώνεται για τη διαχρονικότητα και την εκπληκτική ομοιομορφία τους, αλλά διαπιστώνει πολύ εύκολα και την ιστορική συνέχεια του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού, καθώς επίσης και την αδιάσπαστη ενότητα της ελληνικής φυλής. Βέβαια, παρά τις μεταξύ των λαογράφων παρατηρούμενες διαφορές γενικότερα στον τρόπο ερμηνείας των ηθών και εθίμων, κοινή είναι η διαπίστωση, ότι η λατρεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας βρίσκεται στο επίκεντρο της νεοελληνικής λαϊκής θρησκευτικότητας.