[...] Έτσι ξεκίνησε η «ηρωική εποχή της αρχαιολογίας», όπως την αποκαλούν ειρωνικά -εγώ σεβαστικά- διάφορα αντράκια, που είναι «επιστήμονες», γιατί φτειάνουν δελτία και πιπιλίζουν ηχηρά ονόματα, ξένα φυσικά, αλλά δεν ξέρουν τι πάει να πει «πέλεθος». Αυτή η «ηρωική εποχή της αρχαιολογίας» ήταν όντως επική, είχε σπονδυλική στήλη και νεύρα, είχε κάποιο «πιστεύω», είχε ένα λόγο υπάρξεως: προσπαθούσε να ξαναβρεί τις ρίζες, την Ελληνικότητα του τόπου. Πίστευε πως ο Αριστοτέλης άξιζε περισσότερο από το Montesquieu, ότι ήταν προτιμότερο, αντί να γλείφεις τους απόπατους της Γαλλικής πρεσβείας, για να πάρεις το παράσημο της Λεγεώνος της Τιμής, να διαβάζεις καμιά σελίδα Θουκιδίδη, για να ξεστραβωθείς. [...]