Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ζει σε μια εποχή (4ος/5ος αι. μ.Χ.), στην οποία ο Χριστιανισμός εξέρχεται από την κοινωνική του απομόνωση και μεταμορφώνεται σε μια κρατική θρησκεία που κυριαρχεί παντού στη δημόσια ζωή. Τα γραφτά του αντανακλούν τη μεταβατική αυτή περίοδο, όπου το ευαγγελικό ήθος υπερβαίνει τα όρια της Εκκλησίας και συγκρούεται με τις αρτηριοσκληρωτικές δομές του συστήματος, προσπαθώντας να επιβάλει νέες εναλλακτικές μορφές ζωής σε όλο το φάσμα της κοινωνίας. Σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή ο διάλογος ανάμεσα στο Χριστιανισμό και τον Ελληνισμό, στο επίπεδο της πολιτικής φιλοσοφίας, δεν είναι λιγότερο έντονος απ’ ό,τι στο χώρο του δόγματος, δηλαδή την κοσμολογία ή τη γνωσιολογία. Η διπλή προσωπικότητα ενός Ευσέβιου ή ενός Ιουλιανού Παραβάτη μαρτυρεί ήδη τη δυναμική προσέγγιση από τους δύο κόσμους, που ζητούν, θαρρείς, να πλαστούν μαζί μέσα στην ψυχή του ενός ανθρώπου.

 

Αναιρέχοντας στις ομιλίες και στα άλλα έργα του Ιωάννη τον Χρνοοσιόμον, ο Κ. Μποζίνης εξετάζει τη στάση τον μεγάλον πατέρα της Εκκλησίας απέναντι στο Imperium Romanum, την κρατική εξουσία της εποχής τον. Ακόμη, ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις επιρροές πον δέχθηκε ο Χρυσόστομος από την αρχαία ελληνικη γραμματεία, οι οποίες ουνέβαλαν, μαζί με το Ευαγγέλιο και την προγενέστερη πατερικη παράδοση, στη διαμόρφωση της πολίτικης του σκέψης.