Η εξάπλωση του Χριστιανισμού στην Πελοπόννησο και η ίδρυση των πρώτων εκκλησιών, της Κορίνθου και των Πατρών από τους αποστόλους Παύλο και Ανδρέα αντίστοιχα, αποτελούν τα κύρια γεγονότα που δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την εγκατάσταση μεμονωμένων ασκητών αλλά και μοναχών, όπως φαίνεται, στην περιοχή. Η αντίδραση της ρωμαϊκής διοίκησης στη διάδοση της νέας θρησκείας, μολονότι εκδηλώθηκε έμπρακτα με τη θανάτωση του μετέπειτα πολιούχου της πόλης των Πατρών, Ανδρέα, αλλά και με τη θανατική καταδίκη στην Κόρινθο, των Λεωνίδη και Κοδράτου με τους συμμάρτυρές τους, δεν κατόρθωσε να επιβραδύνει το ρυθμό εξάπλωσης της χριστιανικής θρησκείας. Ο Χριστιανισμός εισδύει νωρίς, κατά τον πρώτο αιώνα, αλλά η επικράτησή του είναι αργή και εξελικτική, από τα παραθαλάσσια αστικά κέντρα προς τα ηπειρωτικά και την ενδοχώρα. Σε περιοχές με έντονη την ειδωλολατρική παράδοση, όπως π.χ. η Πάτρα και ο Ολυμπία, η νέα θρησκεία συνυπάρχει με την παλαιά ως και σε προχωρημένες περιόδους, όπως προκύπτει από τη μελέτη των επιγραφικών κυρίως, αλλά και των άλλων αρχαιολογικών ευρημάτων. Πάντως, στη Σύνοδο της Σαρδικής (342 ή 343 μ.Χ.), αντιπροσωπεύονται με εκπρόσωπό τους οι επισκοπές της Σικυώνας, της Πάτρας, της Ηλίδας, της Μεθώνης και της Κυπαρισσίας, γεγονός που υποδηλώνει ότι η οργάνωση της εκκλησιαστικής και θρησκευτικής ζωής στην Πελοπόννησο έχει συντελεσθεί κατά το πρώτο μισό του 4ου αι. Υπάρχουν όμως μαρτυρίες για την παρουσία μοναχών και ασκητών σε αυτή την πρώιμη φάση της χριστιανικής ζωής στην περιοχή; Η απάντηση στο ερώτημα δεν μπορεί να είναι κατηγορηματική γιατί δε σώζονται σαφείς φιλολογικές ή αρχαιολογικές μαρτυρίες, εκτός από ελάχιστες, κυρίως επιγραφικές, όπως θα αναφερθεί παρακάτω.