Ο φιλοσοφικός κλάδος της Ανθρωπολογίας προσλαμβάνει στη βυζαντινή σκέψη έναν έντονο θεολογικό χαρακτήρα και συνδέεται άμεσα με το πως ενυλώνεται σε υπαρξιακή κλίμακα το μυστήριο της ενανθρώπισης του Υιού και Λόγου του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Η πορεία του ανθρώπου συνδέεται άρρηκτα με την πορεία του εκκλησιαστικού σώματος και μαζί συνθέτουν μια θεολογική νπηματοδότηση του ιστορικού γίγνεσθαι, κάτι που αποκλείει μια στενά κοινωνιολογική ή ψυχολογική ερμηνεία της παρουσίας τους και διανοίγει προοπτικές μεταμόρφωσης του είναι τους. Η Θεολογική Ανθρωπολογία έχει θέση και στο πλαίσιο της σχολικής πράξης, προτείνουσα τρόπους μεταμόρφωσης του εκπαιδευτικού έργου ώστε να απεγκλωβιστεί από τις αντιφάσεις της σύγχρονης κοινωνίας.