Την εποχή των πρώτων αυτοκρατόρων της δυναστείας των Staufer, Κορράδου Γ΄ (1138-1152) και Φρειδερίκου Α΄ (1152-1190), τέθηκαν οι ιδεολογικές-πολιτικές βάσεις της αυτοκρατορικής εξουσίας. Όχι μόνο επαναδιατυπώθηκε η ιδέα περί της ιερής φύσης του αυτοκρατορικού αξιώματος, η οποία ήταν ανενεργή μετά την έριδα περί της περιβολής, αλλά και η ίδια η Αυτοκρατορία χαρακτηρίστηκε ως ιερή. Την ίδια περίοδο η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έστρεψε το ενδιαφέρον της στα πολιτικά πράγματα της Δύσης, ενέτειε τις επαφές της με τη Δυτική Αυτοκρατορία και τελικά ενεπλάκη στη σύγκρουση μεταξύ δυτικού αυτοκράτορα και ρωμαίου ποντίφηκα.

Η παρούσα μελέτη διερευνά τη διαμόρφωση της πολιτικής σκέψης των πρώτων αυτοκρατόρων Staufer και επιχειρεί να ερμηνεύσει τις ιδέες που επηρέασαν τις πολιτικές τους επιλογές. Παράλληλα προσπαθεί να εντοπίσει τη φύση και τον βαθμό της βυζαντινής επίδρασης στις ιδεολογικές διεργασίες της δυτικής αυτοκρατορικής αυλής. Με βασικά ερμηνευτικά εργαλεία την οικουμενική ιδεολογία και την ιδέα περί της ιερής φύσης του imperator στη λατινική Δύση και τη βυζαντινή Ανατολή, αναλύονται τα σημεία τριβής και αλληλεπίδρασης των δυο Αυτοκρατοριών και προσδιορίζεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο έγινε εφικτή η συνεργασία τους. Τα παραπάνω ιδεολογικά σχήματα διαμόρφωσαν το πολιτικό σκηνικό στη Δύση κατά το μεγαλύτερο μέρος του 12ου αιώνα και ώθησαν όλα τα εμπλεκόμενα κρατικά μορφώματα, συμπεριλαμβανομένης και της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, να προβληματιστούν για τη φύση της εξουσίας τους και τη θέση τους στην Οικουμένη.