Στρατευμένη ή αστράτευτη τέχνη; Αυτό είναι ένα ψευτοδίλημμα. Εκείνοι που εξαπολύουν τους κεραυνούς τους εναντίον της «στρατευμένης τέχνης» το κάνουν γιατί θεωρούν ότι με την στράτευση η τέχνη νοθέυεται, παύει να είναι τέχνη και γίνεται κομματική προπαγάνδα. Αλλά κι εκείνοι που θέλουν τον καλλιτέχνη να υπηρετεί και να διαφωτίζει το «λαό» με το να του επιβάλλουν από τα πάνω τη θεματογραφία και κυρίως με το διαχωρισμό περιεχομένου, που θεωρείται δευτερεύον, αφ'ενός σκοτώνουν την τέχνη και αφ'ετέρου ρίχνουν νερό στο μύλο των οπαδών της «αστράτευτης» τέχνης.

Ως ποιο σημείο η στράτευση είναι θεμιτή, με την έννοια ότι η τέχνη διασώζεται και λειτουργεί ως τέχνη, και πότε είναι αποτυχημένη γιατί σκοτώνει την τέχνη και καταντά φτηνό κήρυγμα. Σ' αυτό το ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει το βιβλίο αυτό με δύο «στρατευμένους» ποιητές που έγραφαν πάνω στο ίδιο θέμα. Μ' έναν θρησκευόμενο, το Ρωμανό το Μελωδό, κι έναν άθεο κομμουνιστή, τον Κώστα Βάρναλη. Πως ο ένας, λόγω στράτευσης, εξαφανίζει την ποίηση και πως ο άλλος λόγω στράτευσης τη σώζει.

[ Η περιγραφή προέρχεται από το οπισθόφυλλο του βιβλίου ]