Μετά την κατάλυση και την κατάτμηση του βυζαντινού κράτους από τους Σταυροφόρους το 1204, η μέχρι τότε απομονωμένη περιοχή δυτικώς της Πίνδου, που αντιστοιχεί στην Ήπειρο, την Αιτωλία και την Ακαρνανία, ανεδείχθη σε ένα από τα δυναμικότερα τμήματα του Ελληνισμού, που, με έδρα την Άρτα, επεξετάθη μέχρι το Δυρράχιο και την Μακεδονία και για λίγο διάστημα απέιλησε την ίδια την Κωνσταντινούπολη, πρωτεύουσα της λατινικής αυτοκρατορίας [...]

[το απόσπασμα προέρχεται από την εισαγωγή του βιβλίου]