Η παρούσα μελέτη αποδίδει κατ’ ουσίαν εν των σπουδαιοτέρων κεφαλαίων των εις την Σχολήν των Αρχιτεκτόνων του Ε. Μ. Πολυτεχνείου των Αθηνών παλαιών παραδόσεών μου (1920-1958), ήτοι την λεπτομερή και μεθοδικήν, αλλά και συγχρονισμένην τώρα, αρχιτεκτονικήν διερεύνησιν του δωρικού ρυθμού, όπως ούτος ενεσαρκώθη εις τον Παρθενώνα κατά την υψίστην αυτού, περί τα μέσα του 5ου π.Χ. αι., ακμήν, και δη κατά την εξαιρετικήν εκείνην ιστορικήν στιγμήν, ότε, τρεις ιδιοφυΐαι, ο μεγαλεπήβολος πολιτικός - εργοδότης - Περικλής, ο δαιμόνιος αρχιτέκτων Ικτίνος και ο ανυπερβλήτου τέχνης γλύπτης Φειδίας συνέπεσε να συνεργασθούν υπό τας ευμενεστέρας οικονομικάς και καλλιτεχνικάς συνθήκας και να δημιουργήσουν εν από πάσης απόψεως τέλειον αρχιτεκτονικόν έργον, τον ναόν της πολιούχου των Αθηνών θεάς, τον απαράμιλλον Παρθενώνα. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]