Το μέγεθος μιας πλάνης συχνά γίνεται στοιχείο της πειστικότητάς της: όσο πιο μεγάλη είναι, τόσο πιο απίθανο φαντάζει πως θα μπορούσε να είναι πλάνη. Την εκλαμβάνουμε ως αλήθεια, επειδή αλήθεια την θεωρούσαν όλες οι αυθεντίες του παρελθόντος, προσθέτοντας η κάθε μια το δικό της κύρος, ακολουθώντας η μια με σεβασμό την άλλη σε μια εσφαλμένη οδό που ολοένα βαθαίνει όσο γίνεται «πεπατημένη».
Η συνεισφορά τούτης της εργασίας συνιστάται στο ότι τολμά να αμφιβάλει για την ορθότητα της διαδικασίας που οδήγησε στον «μοιραίο λόφο της αρχαιολογίας», αυτόν που βεβιασμένα ο Σλήμαν αναγόρευε σε Ίλιον του Πριάμου. Επιστρέφοντας στις απαρχές του ζητήματος και ακολουθώντας το κατά πόδας μέχρι τις πιο πρόσφατες ανακαλύψεις, θέτει αυτονόητα ερωτήματα που όμως η δύναμη της παράδοσης καθιστούσε μέχρι τούδε αδιανόητα.
Κάτω από το φως των ερωτημάτων αυτών προκύπτει ένα νέο και απρόβλεπτο γεωγραφικό σκηνικό του Τρωϊκου Πολέμου και ταυτόχρονα ένα ριζικά διαφορετικό σκηνικό του Ομηρικού Ζητήματος