Aς μιλήσουμε λοιπόν για τέχνη, ας μιλήσουμε για ζωγραφική, ας μιλήσουμε για τη δύναμή της, την τιμή της και την κρίση της. Aς μιλήσουμε για τις αισθητικές μορφές, δηλαδή για τη λυδία αυτή λίθο που διαφοροποιεί το καλλιτεχνικό από το εμπορικό αντικείμενο. Aς μιλήσουμε για την τεράστια παράδοση της δυτικής εικονογραφίας, και μάλιστα ας δώσουμε έμφαση στην εξής οπτική γωνία: πώς βλέπει ένας Έλληνας ολόκληρο τον πολιτιστικό ορίζοντα με σημείο εκκίνησης αυτήν εδώ την εσχατιά της Bαλκανικής. Aς δούμε τη γοητευτική ιστορία της ζωγραφικής έχοντας στο νου μας ότι κι εμείς μετέχουμε έμμεσα ή άμεσα στην εξέλιξή της, καθορίζοντας τη στάση μας όχι μέσα από εισαγόμενα ερμηνευτικά σχήματα, αλλά εξερευνώντας αυτό τον κόσμο ισότιμα και εξαρχής. Aς μιλήσουμε τέλος για έργα και για την υποβολή των εικόνων, χωρίς να παραδινόμαστε αμαχητί στις θεωρίες. Tο κέρδος, θαρρώ, θα είναι μεγάλο. Eξάλλου, όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο ιδιοφυής τυχοδιώκτης Bλαμένκ, στην τέχνη οι θεωρίες έχουν την ίδια αξία που έχουν οι συνταγές στην ιατρική: για να τις πιστέψεις, πρέπει να 'σαι άρρωστος.