Το ελληνικό στοιχείο, ανήσυχο, τολμηρό και προσπαθώντας να βρει καλύτερη ζωή, ήταν αυτό που ανέκαθεν έφευγε από τη φτωχή Ελλάδα και έτρεχε διασχίζοντας τον κόσμο να βρει καλύτερα μέρη, ευφορότερες πατρίδες και ίδρυε αποικίες και οικισμούς χωρίς να ξεχάσουν ποτέ πως ήταν Έλληνες. Όπου πήγαινε, δεν έκοβε τους δεσμούς του με τη μητέρα πατρίδα. Κουβάλαγε μαζί του τους θεούς, τις προγονικές παραδόσεις, τη γλώσσα του, τον τόπο του. Ξανάδινε τα ονόματα στα καινούργια μέρη των πόλεων και των χωριών, που άφησε στην Ελλάδα. Ξανάδωσε τα ονόματα των ποταμών, των θαλασσών και των βουνών της πατρίδας του κι αυτά του έκαναν λιγότερη οδυνηρή την ξενιτιά του.