Πριν από τα μέσα του 20ου αιώνα παρατηρείται στη Γαλλία μια άνθηση του αρχαίου ελληνικού μύθου, με την παραγωγή «ελληνοπρεπών» δραμάτων, τα οποία αποτέλεσαν ηχείο για την έκφραση των φιλοσοφικών ή πολιτικών απόψεων των δημιουργών τους. Οι πρωταγωνιστές της άνθησης αυτής είναι ο Ζαν Κοκτό, ο Ζαν Ζιροντού, ο Ζαν-Πολ Σαρτρ και ο Ζαν Ανούιγ.
Το αντικείμενο της έρευνας αυτής είναι η ανεύρεση των υπαρξιακών στιγμάτων που λανθάνουν στις σύγχρονες «τραγωδίες» του Ανούιγ, η αναγωγή τους στη σύγχρονη πραγματικότητα, καθώς και η επισήμανση των θέσεων του υπαρξισμού, ο οποίος, με τη σημαντική παρουσία των εκπροσώπων του (Ζαν-Πολ Σαρτρ, Αλμπέρ Καμί και Γκαμπριέλ Μαρσέλ), δέσποζε εκείνη την εποχή στα γαλλικά γράμματα. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι: Ποια στοιχεία διατήρησε ο Ανούιγ από την αρχαία τραγωδία; Κατά τι διαφοροποιείται η εξέγερση του σύγχρονου ανθρώπου, όπως αυτός εκπροσωπείται από τους ήρωες του Ανούιγ; Ποια είναι τα όρια της ανθρώπινης ελευθερίας στο θέατρο αυτό;
 Φιλοδοξία του παρόντος πονήματος είναι να δώσει ικανοποιητικές απαντήσεις στα παραπάνω.