«Επιχειρώντας ο ιστορικός να αναπλάσει το πολυδιάστατο παρελθόν των πρώην βυζαντινών περιοχών του ελληνικού χώρου, που, κυρίως μετά την Τέταρτη Σταυροφορία (1204) και έως το 1797, γνώρισαν κατά μικρά ή μεγάλα χρονικά διαστήματα την παρουσία βενετών, φράγκων και ευρύτερα λατίνων κυριάρχων, έρχεται αντιμέτωπος με πολυάριθμα, συχνά σοβαρά, ζητήματα πρωταρχικής σημασίας για το έργο του. Στα κυριότερα συγκαταλέγονται η διερεύνηση και αξιοποίηση του γραπτού τεκμηριωτικού υλικού της μακράς αυτής περιόδου, κατά την οποία σημειώθηκαν γεωπολιτικές, κοινωνικο-οικονομικές, ιδεολογικές, πολιτισμικές και άλλες έντονες εξελίξεις, που σημάδεψαν την ιστορική πορεία του μεταβυζαντινού κόσμου.  Σκοπός του παρόντος τόμου είναι να συμβάλει στην ανάδειξη της ποικιλομορφίας και του όγκου της πηγαϊκής αυτής ύλης και κυρίως στη διεύρυνση του προβληματισμού για τα ποικίλα ζητήματα που αυτή θέτει. […]»