Αδύνατον είναι να προσδιορισθή και να καθορισθή χρονολογικώς από πότε ο άνθρωπος είχεν αρχίσει να ενδιαφέρεται και να παρατηρή τας κινήσεις του Ηλίου, της Σελήνης, των Πλανητών και των άλλων φυσικών φαινομένων που προκαλούσαν την προσοχήν του. Η ανατολή και η δύσις του Ηλίου, η ανατολή και η δύσις της Σελήνης και αι μερικαί και αι ολικαί εκλείψεις των, οι μετεωρίται που διέσχιζον φλεγόμενοι την νύχτα τον ουρανόν, η εμφάνισις και η εξαφάνισις των κομητών, αι καταιγίδες, τα χιόνια και οι παγετώνες, οι κεραυνοί, τα ηφαίστεια και οι σεισμοί τον επροβλημάτιζον συνεχώς και ολίγον κατ' ολίγον, τον ηνάγκασαν να σκέπτεται και να ερευνά, άλλοτε διαπορών και άλλοτε περιδεής (τρέμων από φόβον), τας αιτίας αυτών των φαινομένων. (Από την εισαγωγή του βιβλίου).