Η γνωριμία με την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας του αποτελεί για κάθε πολίτη αρχικά μία πηγή πληροφόρησης για το παρελθόν, μακρινό ή κοντινό των προγόνων του. Ευρύτατα χρησιμοποιείται η διαπίστωση ότι: λαός χωρίς παρελθόν δεν έχει μέλλον. Πέρα όμως από τις γνώσεις, που προσφέρει η πληροφόρηση, δεν αρκεί και δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός η συσσώρευση γνώσης, η οποία μόνη της δε δημιουργεί παιδεία. Η ενασχόληση με τις εκφράσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας, δηλαδή με τον πολιτισμό, διαμορφώνει τη στάση μας απέναντι στη ζωή, μέσω της παρατήρησης, της εμπειρίας, της κατανόησης και της ερμηνείας. Συντελεί ακόμη στην αυτογνωσία μας, αλλά και στην κοινωνικοποίηση με τους δικούς μας και τους ξένους.