Στα αρχαϊκά και τα κλασικά χρόνια της ελληνικής αρχαιότητας η κοινωνία προβάλλεται στην αρχιτεκτονική με τους ναούς και τα δημόσια κτίρια ενώ οι κατοικίες μένουν ταπεινές και άσημες. Μόλις κατά το τέλος του 5ου π.Χ. αι. άρχισαν οι έλληνες να προσέχουν και τους χώρους όπου ζούσαν: οι τοίχοι των σπιτιών ζωγραφίζονται με σχέδια, τα δάπεδα κοσμούνται με ψηφιδωτές παραστάσεις, γλυπτά στολίζουν τις αυλές και τα δωμάτια, στοιχεία που εξευγενίζουν την κατοικία, κάτι που ήταν έως τότε προνόμιο των θρησκευτικών και των δημοσίων κτιρίων. Το φαινόμενο αυτό είναι αποτέλεσμα κοινωνικής αλλαγής που συντελείται κυρίως στην Αθήνα και επεκτείνεται σ' ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Ο τρόπος της ζωής των ανθρώπων γίνεται αιτία δημιουργίας νέων αρχιτεκτονικών μορφών.

[ Η περιγραφή προέρχεται από το οπισθόφυλλο του βιβλίου]