Περιγραφή το βιβλίου:

Το σώμα των ελληνικών αρχαιοτήτων που εκτίθενται στα μουσεία και στις συλλογές του κόσμου δεν είναι καθόλου απαλλαγμένο από τον κίνδυνο του φαινομένου της πλαστογραφίας. Υπάρχουν διάσημα και μεγαλοπρεπή πλαστά της αρχαίας ελληνικής τέχνης, τα οποία έχουν αποτελέσει αντικείμενο μουσειακών εκθέσεων, ντοκιμαντέρ και επιστημονικών μελετών (κάποια εξετάζονται στην παρούσα μονογραφία). Αποτέλεσμα της συνθήκης αυτής (≪αυθεντικό≫ εγχώριο πολιτιστικό απόθεμα και ≪εκτεθειμένο στον κίνδυνο της πλαστογραφίας≫ διεθνές σώμα ελληνικών αρχαιοτήτων) είναι ότι το εξαιρετικά σύνθετο φαινόμενο της πλαστογραφίας άργησε να τύχει συστηματικής επιστημονικής αντιμετώπισης στην Ελλάδα, να απασχολήσει ανοιχτά τον δημόσιο λόγο, τις ερευνητικές θεματικές, την πανεπιστημιακή διδασκαλία ή ακόμη τους επίσημους φορείς που διαχειρίζονται την τέχνη. Εάν το θέμα των πλαστών απασχολεί τις εσωτερικές επιτροπές εξέτασης αρχαιοτήτων που παραδίδονται στις αρχές ή κατάσχονται από τη δικαιοσύνη, αυτές οι διεργασίες παραμένουν ως επί το πλείστον ≪έσωθεν πληροφορίες≫ χωρίς ιδιαίτερη προβολή. Στο ερευνητικό επίπεδο τα ζητήματα απασχολούν τους ειδικούς, αλλά η γενική εντύπωση είναι ότι στην Ελλάδα θεωρούμε εκ προοιμίου τα μουσεία και τις συλλογές άτρωτες, επειδή τα εκθέματα δεν προέρχονται (συνήθως) από το εμπόριο, αλλά απευθείας από το αδιατάρακτο αρχαίο χώμα ή τον βυθό…

Η πρώτη προβεβλημένη επιστημονική δημόσια εκδήλωση για το θέμα της πλαστογραφίας έγινε στην Αθήνα το 1992, όταν το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης – (τότε) Ίδρυμα Ν.Π. Γουλανδρή διοργάνωσε το διεθνές συνέδριο για το πολύκροτο ζήτημα του αρχαϊκού ≪Κούρου του Getty≫. Η ελληνόγλωσση βιβλιογραφία για το θέμα στην Αρχαιολογία δεν είναι απούσα. Ανάγεται ήδη στα τέλη του 19ου αιώνα και εμπλουτίστηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του 20ού. Με θέματα αυθεντικότητας και πλαστογραφίας έχουν ποικιλοτρόπως καταπιαστεί ερευνητές όπως ο Ανδρέας Ποστολάκκας, ο Ιωάννης Σβορώνος, ο Παναγής Καββαδίας, ο Σπυρίδων Μαρινάτος, η Σέμνη Καρούζου, ο Μανόλης Ανδρόνικος (Πλάτων), ο Γιάννης Σακελλαράκης, η Αγνή Σακελλαρίου, ο Γιώργος Δεσπίνης, ο Βασίλειος Πετράκος, ο Βασίλης Λαμπρινουδάκης, ο Άγγελος Δεληβορριάς, ο Μιχάλης Τιβέριος, η Πέγκυ Σωτηρακοπούλου, η Ναννώ Μαρινάτου, η Ειρήνη Παπαγεωργίου και ο Ανδρέας Βλαχόπουλος, όπως και οι Μανόλης Χατζηδάκης, Ναννώ Χατζηδάκη και Αναστασία Δρανδάκη για τα έργα βυζαντινής τέχνης, για να αναφέρω ενδεικτικά μόνο ορισμένες περιπτώσεις. Διατριβές σχετικές έχουν πρόσφατα εκπονήσει η Άννα Μυκονιάτη (Ιστορία της Τέχνης) και η Ελένη Πιπέλια (Αρχαιολογία). Μόλις το 2018, το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης αφιέρωσε μια έκθεση και ένα συνέδριο στο θέμα Αντιγράφοντας (σ)το παρελθόν, στο οποίο εξετάστηκε ενδεικτικά και το θέμα της κιβδηλείας.

Η ελληνική έκδοση διαφοροποιείται από την αρχική, καθώς πήραμε την πρωτοβουλία να εμπλουτίσουμε το –ήδη πυκνό– κείμενο του 2011 με ένα νεώτερο άρθρο του ίδιου συγγραφέα, στο οποίο προσφέρει μια συνοπτική αλλά άκρως ενδιαφέρουσα ανάλυση των πρωταγωνιστικών και δευτερευόντων ρόλων που απαιτούνται για την πραγμάτωση μιας ολοκληρωμένης πλαστογραφίας στην τέχνη.

Στο βιβλίο περιέχονται 59 εικόνες

Περιεχόμενα

Εισαγωγή της επιμελήτριας για την ελληνική έκδοση

Πρόλογος για την ελληνική έκδοση

Πρόλογος

Κεφάλαιο 1: Τα συμπτώματα μιας εμμονής

Κεφάλαιο 2: Πριν από την εποχή της πλαστογράφησης έργων τέχνης

Κεφάλαιο 3: Πριν από την εποχή της εμμονής για τα πλαστά έργα τέχνης

Κεφάλαιο 4: Τα πλαστά έργα τέχνης, εφιάλτης για τον ειδήμονα

Συμπέρασμα: Οι απάτες και το τέλος του κόσμου

Επίμετρο: Η αφηγηματική δομή των ιστοριών πλαστογραφίας

Παραπομπές

Βιβλιογραφία

Ευχαριστίες

Πηγές εικονογράφησης

Ευρετήριο